Πρόσφατα επισκέφτηκα γνωστό πολυκατάστημα παιχνιδιών για να αγοράσω
τα Χριστουγεννιάτικα δώρα των παιδιών της τάξης μου.
-Θα ήθελα ένα παιχνίδι για 3 ετών ,παρακαλώ
-Για αγόρι ή για κορίτσι; Με ρώτησε η πωλήτρια.
Εδώ είναι ο διάδρομος για τα παιχνίδια των αγοριών κι εδώ για τα κορίτσια.
Ο διάδρομος για τα παιχνίδια των κοριτσιών ήταν ένα ατελείωτο ροζ,
κούκλες και χνουδωτά ζωάκια που με έπιασε ναυτία και με
μια γρήγορη ματιά στον διάδρομο των αγοριών αυτοκινητάκια,
φορτηγά, μπαλες,αεροπλάνα, να φωνάζουν  είναι για “αγόρια».



Τα παιχνίδια λοιπόν καθορίζουν το φύλο όσο και τα χρώματα
και τα ρούχα στην εποχή μας.
Οι γονείς αισθάνονται εξαιρετικά άβολα όταν ο γιός τους διαλέξει 
να παίξει με μια κούκλα αντί για ένα
αυτοκίνητο ή όταν η κόρη τους προτιμήσει να παίξε
ι με τους ιππότες αντί με τις πριγκίπισσες.
-Θέλω να παίξω με το τηλέφωνο και ο Άρης δεν μου το δίνει!
-Μα έχουμε άλλα δύο τηλέφωνα στην τάξη
που δεν τα παίζει κανείς αυτή την στιγμή,
γιατί δεν διαλέγεις κάποιο άλλο;
-Αυτά είναι για κορίτσια! Είναι Ροζ!
Από την στιγμή που το παιχνίδι βάφεται ροζ ή μπλε αποκτά φύλο!
Από ένα απλό  τηλέφωνο  γίνεται αρσενικό ή θηλυκό, εγκρίνεται ή
απορρίπτεται ανάλογα με το φύλο του- κριτήριο επιλογής.
Το ίδιο συμβαίνει και για την μπάλα,
το ποδήλατο ή ακόμα κι ένα αυτοκινητάκι.
Ροζ ή μπλε, κορίτσια ή αγόρια, θηλυκά ή αρσενικά.

Τι είναι πια πιο σημαντικό το φύλο μας ή η χαρά του παιχνιδιού;
Η αλήθεια είναι πως το φύλο δεν έχει καμία σημασία για ένα παιδί 1-2 ετών ,
άλλα μάλλον μεγαλύτερη σημασία
του δίνουν οι γονείς. Αυτό που έχει σημασία για το παιδί είναι το παιχνίδι
και η δράση μέσα από το παιχνίδι -κατασκευές,
παιχνίδι ρόλων, συμβολικό παιχνίδι- με όλα παίζει και ευχαριστιέται
ανεξάρτητα από το χρώμα του παιχνιδιού.

Κι όμως τα παιχνίδια, τα ρούχα, οι ταινίες
,χωρίζονται σε δύο κύριες κατηγορίες : αγορίστικα και κοριτσίστικα.
Τα παιχνίδια που παίζουν τα παιδιά συχνά τους
πέρανε τα στερεότυπα του διαρκούς διαχωρισμού των δύο φύλων.
Μέσα από τα παιχνίδια τα αγόρια μαθαίνουν
τις “πολεμοχαρείς” συμπεριφορές
ενώ τα κορίτσια μαθαίνουν την “φύση “τους.
Η φυσική ομορφιά, η εξωτερική εμφάνιση για τα κορίτσια ,
η σωματική ικανότητα για τα αγόρια.

Τα μωρά δεν γεννιούνται  με κάποια προηγούμενη
εμπειρία για τον κόσμο γύρω τους.
Όλα όσα μαθαίνουν για τον κόσμο μας ,
την ζωή και τον εαυτό τους τα μαθαίνουν μέσα
  από τον ίδιο τον κοινωνικό μηχανισμό
έτσι μαθαίνουν και για το φύλο τους και τα χαρακτηριστικά του.
Από τα δωμάτια των μαιευτηρίων ακόμα ξεκινάει η κατεύθυνση του φύλου
“μπλε” ή “ροζ” βραχιόλι και κουβερτούλα ανάλογα.

Οι ψυχολόγοι μας λένε ότι μέχρι την ηλικία 3-4 ετών τα παιδιά
έχουν διαμορφώσει την εικόνα που έχουν
για τον εαυτό τους σαν αγόρι ή κορίτσι.
μέσα από το παιχνίδι τα παιδιά μαθαίνουν τον κόσμο
και σχηματίζουν την εικόνα για τους ενήλικες
άρα και την δική του εικόνα ως ενήλικας.
Το 95% των παιχνιδιών για κορίτσια είναι ροζ,
κίτρινα άσπρα μωβ και παστέλ .
Τα πιο δημοφιλή χρώματα για αγόρια είναι το μπλε,
το κόκκινο το μαύρο, το γκρι και το καφέ.
Ο θηλυκός διάδρομος παιχνιδιών είναι γεμάτος κούκλες,
κουζινικά , οικιακές συσκευές
που μας μαθαίνουν πως ο ρόλος της γυναίκας
περιορίζεται μέσα στο σπίτι ,
στο νοικοκυριό και στην φροντίδα των παιδιών,
ενισχύοντας λοιπόν  το στερεότυπο
ότι η εύθηνη των γυναικών είναι το σπίτι και τα παιδιά.

Πολλά παιχνίδια επίσης, διδάσκουν την σημασία της ομορφιάς
και της εξωτερικής εμφάνισης για την κοινωνία.
Ιδανικές σιλουέτες, εξιδανικευμένες ομορφιές η περίφημη Barbie ,
το σύμβολο της ομορφιάς  με αναλογίες
αδύνατες στην πραγματικότητα.
Η Barbie είναι η «τέλεια γυναίκα», ελκυστική,
κοινωνικά αποδεκτή, αδύνατη, φαντασμαγορική,
χαμογελαστή και φυσικά σιωπηλή.

Η βασική διαφορά ανάμεσα στα παιχνίδια
των αγοριών και των κοριτσιών
είναι ότι αυτά των δεύτερων
δεν βοηθάνε στην σκέψη και στην λύση προβλημάτων,
διαδίδοντας το στερεότυπο ότι τα κορίτσι πρέπει
να κάθονται και να παίζουν ήσυχα με ένα απλό ,
βαρετό και επαναλαμβανόμενο ρυθμό.
Η κοινωνικοποίηση είναι πιο σημαντική από την εκπαίδευση
και τα κορίτσια ενθαρρύνονται 
στον ρόλο τους μέσα στο σπίτι, να μαγειρεύουν ,
να καθαρίζουν και να προσέχουν τα μώρα
να δείχνουν υπεροχές και όμορφες στον έξω κόσμο.
Ενώ για τα αγόρια έχουμε διαδρόμους γεμάτους σουπερ ήρωες,
όπλα και οχήματα. Τα περισσότερα παιχνίδια
για αγόρια αυξάνουν την επιθετικότατα.
Τα αρσενικά παιχνίδια είναι παιχνίδια δράσης, κυριαρχίας,
συναγωνισμού, δίνοντας το μήνυμα ότι με την βία
μπορούμε να λύνουμε προβλήματα μας.
Τα αγόρια μαθαίνουν ότι οι άνδρες είναι δυνατοί και πολεμιστές.
Η περιπέτεια και η φυσική δραστηριότητα εκτός των ορίων του σπιτιού,
προετοιμάζουν τα αγόρια για τον έξω κόσμο
και τα διδάσκουν τις ανδρικές δουλειές: γιατροί,
δικηγόροι, αστυνομικοί, πυροσβέστες.
Τα αγορίστικα παιχνίδια απατούν συντονισμούς 
δεξιοτήτων και λύσης προβλημάτων,
τεχνικές γνώσεις, ανώτερη εκπαίδευση,
μέσα από τις επιστήμες και την τεχνολογία, τα αγόρια εξερευνούν,
και πειραματίζονται στον έξω κόσμο αντίθετα
με τα ήσυχα παιχνίδια μέσα στο σπίτι.

Τελικά μήπως εγκλωβίζουμε τα παιδιά μας μέσα στο ίδιο τους το φύλο
που η κοινωνία οριοθέτησε και δεν τους
επιτρέπουμε να εξερευνούν ρόλους διαφορετικούς;
Σαν  παιδιά αρσενικά ή θυλικά, έχουν τις ίδιες ικανότητες και δυνατότητες
και την ίδια ανάγκη να παίξουν και να
εξερευνήσουν και να μάθουν τον κόσμο γύρο τους.
Γιατί τα κορίτσια πρέπει να χάνουν την αυτοεκτίμηση τους
 και να μην ενθαρρύνονται στην επιτυχία  έξω από το σπίτι;
Για τι τα αγόρια να μην εχουν αυτοπεποίθηση
όταν δεν αισθάνονται σούπερ δυνατά και «επαρκή»;

Τα παιχνίδια που διαλέγουμε μπορεί να
 ενισχύουν τα στερεότυπα των φύλων,
να  διδάσκουν διαφορετικούς
φυλετικούς ρόλους και να ευνουχίζουν τους μελλοντικούς ενήλικες.
Αγόρια γιατροί, κορίτσια νοσοκόμες.
Τα αγόρια ποδοσφαιριστές και τα κορίτσια μαζάρωτες,
Τα αγόρια να φτιάχνουν πράγματα και τα κορίτσια τα χρησιμοποιούν,
Τα αγόρια να μαστορεύουν ,
τα κορίτσια να χρειάζονται κάποιον για να μαστορεύει.
Τα αγόρια οι αυριανοί πρόεδροι και τα κορίτσια οι πρώτες κυρίες.
Εμείς παιδαγωγοί και γονείς λοιπόν
ας μην αφήσουμε αυτά τα στερεότυπα να συνεχιστούν,
ας ενθαρρύνουμε το παιχνίδι έξω από το στερεότυπο
του κάθε φύλου, και ας ενθαρρύνουμε τα παιδιά μας
να περάσουν τα στενά όρια των ροζ και μπλε παιχνιδιών
τότε ίσως να γίνει μια αρχή για την κοινωνία μας.
Τελικά η Σιμόν ντε Μποβουαρ είχε απόλυτο δίκιο.
 «Γυναίκα δεν γεννιέσαι,  γίνεσαι» ,
και θα πρόσθετα σήμερα... μέσα από τα πρώτα σου παιχνίδια.

Σας αφιερώνω και το υπέροχο τραγούδι
του πατέρα και αδερφικού φίλου Βασίλη Νανούρη...
δώρο στην κόρη του και στις κόρες μας!

Μιά φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό αγοράκι που τον έλεγαν Τζακ. Σε λίγο καιρό ο Τζακ επρόκειτο να ανέβει την πρώτη του γιγάντια φασολιά.

Είχε ήδη αγοράσει την καινούρια του τσάντα, και είχε φρεσκοκουρέψει τα μαλλιά του. Οι περισσότεροι φίλοι του Τζακ από την γειτονιά σκαρφάλωναν σχεδόν κάθε μέρα στην γιγάντια φασολιά από πέρσι κι όλας. 

Για τον μικρό Τζακ ομως θα ήταν η πρώτη φορά γι αυτό είχε και μεγάλη αγωνία , την ίδια μεγάλη αγωνία βεβαία ,είχε και η μαμά του.

 

Νωρίς το επόμενο πρωί, η μαμά έφερε τον μικρό Τζάκ στην ρίζα της γιγάντιας φασολιάς.

Του μίλησε με λόγια ενθαρρυντικά για τα καινούρια που θα συναντούσε πάνω στην φασολιά, πόσο όμορφα θα περνούσε εκεί πάνω και πόσο καλός και γλυκός θα ήταν ο Γίγαντας του.

Τον διαβεβαίωσε μάλιστα ότι θα ερχόταν να τον πάρει η ίδια αμέσως μόλις θα τελείωνε την δουλειά της .

Έτσι όπως στεκόντουσαν και οι δύο τους ακίνητοι, κρατημένοι χέρι με χέρι και κοιτούσαν την γιγάντια φασολιά που έφτανε ως πάνω στα σύννεφα, του Τζακ του φανηκε πολύ μεγαλύτερη από την πρώτη φορά που την είχε δει.

Ήταν τότε που η μαμά του του την έδειξε στο δρόμο για την αγορά, την προηγούμενη εβδομάδα. Άλλα και η μαμά σκέφτηκε ότι σήμερα σαν να μοιάζει πολύ μεγαλύτερη αυτή η φασολιά. Ξεροκατάπιε, μήπως θα ήταν καλύτερο να καθυστερούσε έναν χρόνο ακόμα να τον στείλει;

 

Η μαμά έσκυψε προς τον Τζακ, του ίσιωσε το μπλουζάκι για μια ακόμα φορά, τον χτύπησε φιλικά στον ώμο και του χαμογέλασε. Υποσχέθηκε ότι θα έμενε για λίγο και θα τον κοιτούσε καθώς εκείνος σκαρφάλωνε στην γιγάντια φασολιά.

Ο Τζακ δεν είπε λέξη, προχώρησε μπροστά, άρπαξε το πιο χαμηλό μίσχο και τραβώντας τον απαλά ανέβηκε ως το πρώτο φυλλαράκι.

Σταμάτησε μια στιγμή για να βρει την ισορροπία του και έπειτα σκαρφάλωσε πιο θαρρετά στο δεύτερο φύλλο και μετά στο τρίτο και πολύ σύντομα είχε εξαφανιστεί ανάμεσα στα φύλλα και τους μίσχους της γιγάντιας φασολιάς χωρίς να γυρίσει να ρίξει ούτε μια ματιά στην μαμά του.

 

Η μαμά στάθηκε μόνη πια στις ρίζες της γιγάντιας φασολιάς, με τα μάτια καρφωμένα στο σημείο που ο μικρός Τζακ είχε εξαφανιστεί.

Προσπαθούσε να διακρίνει κάποιον θόρυβο, ανεπαισθητο ήχο ή κάποια κίνηση ως σημάδι για το που να βρισκόταν ο μικρός Τζακ, αλλά μάταια.

 

«Κάποιες φορές» , σκέφτηκε η μαμά, «είναι πιο δύσκολο να είσαι αυτός που αποχαιρέτα παρά αυτός που ανεβαίνει στην φασολιά» Αναρωτήθηκε πώς να τα πήγαινε τώρα ο Τζακ; Άραγε του λείπει καθόλου; Πώς να συμπεριφέρεται; Ο μεγάλος γίγαντας θα καταλάβει ότι τα μικρά αγόρια καμιά φορά συμπεριφέρονται ανόητα όταν νιώθουν άβολα και αμήχανα;

 

Λίγο έλλειψε να αρχίσει να σκαρφαλώνει και η ίδια πάνω στην φασολιά και να κρυφτεί πίσω από τα φύλλα για να κρυφοκοιτάξει πως τα πήγαινε ο Τζακ. «Όχι, καλύτερα να μην το κάνω. Τι θα γίνει εάν με δει;» Ήξερε καλά πως ο Τζακ ήταν αρκετά μεγάλος για να τα καταφέρει μόνος του. Υπενθύμισε στον εαυτό της, πως αυτή ήταν μια από τις καλύτερες γιγάντιες φασολιές, την είχε η ίδια διαλέξει προσεχτικά μετά από μεγάλη έρευνα εξάλλου, ειχε άριστες συστάσεις για τον μεγάλο Γίγαντα, είναι πολύ ευγενικός κι έχει όλα τα απαραίτητα προσόντα.

 

« Ε..να, δεν είναι τόσο ότι ανησυχώ για τον Τζακ» σκέφτηκε καθώς έτριβε αμήχανα τον λαιμό της, «είναι ότι μεγαλώνει τόσο γρήγορα, και θα μου λείπει»

Η μητέρα του Τζακ γύρισε για να φύγει και σκέφτηκε.

« Ο Τζακ μου θα σκαρφαλώσει και άλλες, πολλές και μεγαλύτερες φασολιές στην ζωή του, σήμερα είναι η μέρα που άρχισε να εξασκείται για όλες τις μελλοντικές γιγάντιες φασολιές . Όσο για μένα, σήμερα είναι η μέρα που κι εγώ άρχισα να εξασκούμαι για κάτι νέο … να τον ενθαρρύνω καθώς τον αποχαιρετώ»



"Οι σκέψεις στις ρίζες μιας γιγάντιας φασολιάς" ειναι αφιερωμενο σε όλες τις μητερες που τα παιδιά τους ξεκινούν τον παιδικό σταθμό στα Πρωτοβαδίσματα μας , ή το δημοτικό, ή το γυμνασιο, ή το Λύκειο, ή το Πανεπιστήμιο.....

Τελευταία διαβάζουμε όλο και περισσότερο μελέτες που εμπλέκουν τις νευροεπιστήμες με την παιδαγωγική διαδικασία υποστηρίζοντας την Μοντεσοριανή παιδαγωγική.

Ο πρόεδρος της Αμερικάνικής Παιδιατρικής Νευροψυχολογίας, Steve Huges λέει ότι η Μοντεσοριανή μέθοδος είναι η καλύτερη μέθοδος μάθησης με βάση την ανάπτυξη του ανθρώπινου εγκεφάλου καταλήγοντας σε αυτό το συμπέρασμα αφού μελέτησε τα οφέλη που έχει η εκπαίδευση Μοντεσσόρι στην νευρολογική ανάπτυξη των μαθητών.

Βασικό χαρακτηριστικό της μεθόδου είναι ότι τα παιδιά αναπτύσσονται ελύθερα σύμφωνα με τις ευαίσθητες περιόδους και τα στάδια της ανάπτυξης τους , τα οποία οι παιδαγωγοί παρατηρούμε προσεκτικά. Οι νευροεπιστήμες υποστηρίζουν τα βασικά αυτά χαρακτηριστικά της μεθόδου και τον τρόπο που οι παιδαγωγοί εργάζονται με τα παιδιά καταλήγοντας ότι Μοντεσσοριανή παιδαγωγική ενισχύει όλες τις λειτουργίες του εγκεφάλου που στηρίζουν την γνωστική ανάπτυξη.

 

Τι είναι όμως  η νευροεπιστήμη; Είναι μια επιστήμη που μελετά τον ανθρώπινο εγκέφαλο.

 

Στον τομέα της εκπαίδευση η νευροεπιστήμη είναι μια επιστήμη που μελετά πως μαθαίνει ένας εγκέφαλος. Την χρησιμοποιούμε λοιπόν ως βασικό εργαλείο για την κατανόηση και την γνώση των μηχανισμών μάθησης.

Μέσα από τις νευροπειστημονικές μελέτες αναζητούμε τους καθοριστικούς παράγοντες που χρειάζονται για να μάθει αποτελεσματικά ο εγκέφαλος των παιδιών και μετά αναζητούμε τρόπους για να τους εφαρμώσουμε στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Και ποιες είναι αυτές οι επιστημονικές ανακαλύψεις και οι λόγοι που η νευροεπιστήμη υποστηρίζει την Μοντεσσοριανή παιδαγωγική;

 

  1. Το χέρι ως όργανο του εγκεφάλου

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η χρήση των χεριών αυξάνει την νευρολογική ανάπτυξη . Τα χέρια αποτελούν την κύρια είσοδο πληροφοριών στον εγκέφαλο . Επομένως παίζουν θεμελιώδη και καθοριστικό ρόλο στην μάθηση.

 

Τα αισθητηριακά ερεθίσματα που προσλαμβάνουν τα παιδιά στα Πρωτοβαδίσματα είναι ποιοτικά και ζωτικής σημασίας για την μάθηση και την νευρολογική τους ανάπτυξη. Είναι αυστηρά επιλεγμένα βάση μιας επιστημονικής παιδαγωγικής μεθόδου και μέσα από την ελεύθερη αλληλεπίδραση και τον πειραματισμό με το χέρι τα παιδιά κάνουν στην πιο ευαίσθητη ηλικία  τους, το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα για την ενίσχυση της μαθησιακής διαδικασίας.

«Με τα χέρια ο άνθρωπος συλλαμβάνει το περιβάλλον του. Είναι τα εργαλεία εκτέλεσης της νοημοσύνης. Τα χέρια είναι δημιουργικά, μπορούν να παράγουν πράγματα. Τα αισθητήρια όργανα και η ικανότητα συντονισμού αναπτύσσονται μέσω χειροκίνητων δραστηριοτήτων ». Μαρία Μοντεσόρι

 

  1. Ευαίσθητες περίοδοι

Η Maria Montessori, μέσω της παρατήρησης, διαπίστωσε ότι τα παιδιά περνούν από περιόδους ανάπτυξης. Τα ίδια αυτά καθοριστικά στάδια νευρολογικής ανάπτυξης προσδιόρισαν και οι νευροεπιστήμονες.

Με άλλα λόγια, γνωρίζοντας τις ευαίσθητες περιόδους στις οποίες βρίσκεται το παιδί, μπορούμε να διεγείρουμε το μυαλό του προσφέροντας τις κατάλληλες δραστηριότητες. Οι ευαίσθητες περίοδοι ονομάζονται επίσης «παράθυρα ευκαιριών» μιας και προσφέρουν μοναδικές ευκαιρίες ανάπτυξης του ανθρώπινου εγκεφάλου.

 

3.Τα νευρωνικά δίκτυα

Έχει αποδειχτεί ότι η οργάνωση του εγκεφάλου και ο τρόπος λειτουργίας του οφείλονται σε διαφορετικές περιοχές που συνδέονται μεταξύ τους μέσω νευρωνικών δικτύων.

Αυτά τα νευρωνικά δίκτυα αναπτύσσονται μόνο μέσω της εμπειρίας.

Η μάθηση στην μοντεσσοριανή παιδαγωγική αποκτάται μέσω της επανάληψης των αισθητηριακών δραστηριοτήτων . Επειδή είναι μια φυσική τάση του παιδιού στο ηλικιακό στάδιο των 0 έως 6 ετών

 

  1. Οι καθρευτικοί νευρώνες.

Οι καθρευτικοί νευρώνες ενεργοποιούνται όταν εκτελούμε μια δραστηριότητα ή όταν παρατηρούμε κάποιον άλλον να εκτελεί αυτή την δραστηριότητα. Οι καθρεπτικοί νευρώνες αποτελούν μια εξαιρετική βάση για την μάθηση και βοηθούν στην απορρόφηση πληροφοριών από το περιβάλλον μέσω των αισθήσεων.

Αυτά τα επιστημονικά στοιχεία έχουν ήδη ανακαλυφθεί από τη María Montessori μέσω της παρατήρησης.

Η María Montessori ήταν η πρώτη που όρισε το ηλικιακό στάδιο από 0 έως 6 ετών ως το στάδιο του “αφομοιωτικού νου”.  Σε αυτές της ηλικίες ανακάλυψε ότι το παιδί απορροφά πληροφορίες από το περιβάλλον και μαθαίνει μέσω της παρατήρησης.

Τα μοντεσσοριανά περιβάλλοντα με τις μεικτές ηλικιακές ομάδες επιτρέπουν την μάθηση μέσω της μίμησης και της παρατήρησης. Όλα τα παιδαγωγικά υλικά παρουσιάζονται στα παιδιά από τον παιδαγωγό και στην συνέχεια οι μαθητές εργάζονται και μαθαίνουν μέσω της επανάληψης και της δικής τους δραστηριότητας.

 

5.Οι εκτελεστικές λειτουργίες του εγκεφάλου.

 Οι εκτελεστικές λειτουργίες του εγκεφάλου , είναι οι ικανότητες που είναι επιφορτισμένες με την συνειδητή, αποτελεσματική και εθελοντική επίλυση των προβλημάτων που παρουσιάζονται στο άτομο. Οι μελέτες δείχνουν ότι αυτές οι δεξιότητες είναι απαραίτητες για την κοινωνική και συναισθηματική γνωστική μάθηση.

Η γνωστική ευελιξία: είναι η λειτουργία που μας επιτρέπει να προσαρμοζόμαστε στις αλλαγές του περιβάλλοντος και ενεργοποιεί τη δημιουργική σκέψη για την επίλυση ενός προβλήματος.

 Ο Ανασταλτικός έλεγχος: είναι η ικανότητα εστίασης σε μια εργασία παρά τους περισπασμούς (η συγκέντρωση), η συνέχισή της ώστε να την ολοκληρώσει (η πειθαρχία) και η αντίσταση στις παρορμήσεις (η αλλιώς αυτοέλεγχος).

Η εργασία μνήμης : Η ικανότητα να διατηρεί ο εγκέφαλος πληροφορίες για να δουλεύει, να συνδυάζει  ιδέες και να λαμβάνει αποφάσεις. Ονομάζεται επίσης και λειτουργική μνήμη.

Σε ένα μοντεσσοριανό περιβάλλον , όλες αυτές οι δεξιότητες αναπτύσσονται μέσω της χρήσης των παιδαγωγικών υλικών, μέσα από τους κανόνες και τα όρια,   και την ελεύθερη επιλογή εργασίας από το παιδί.

Αφού τα ευρήματα της νευροεπιστήμης είναι τόσο συμβατά και υποστηρίζουν την Μοντεσσοριανή παιδαγωγική , η επιλογή μιας εκπαιδευτικής διαδικασίας μέσω αυτής της παιδαγωγικής θα έχει εξαιρετικά αποτελέσματα σε κάθε μαθητή.

Στα Πρωτοβαδίσματα εγγυόμαστε στοργή, σεβασμό στους ατομικούς ρυθμούς, στα στάδια ανάπτυξης και στις ευαίσθητες περιόδους των βρεφών και των παιδιών , παρέχοντας ένα επιστημονικά δομημένο περιβάλλον αυστηρά προσαρμοσμένο στις ανάγκες τους.

Εκπαιδεύουμε χωρίς επιβολές, σεβόμενοι την πραγματική περιέργεια του μαθητή που θέλουμε να είναι ο αυθεντικός πρωταγωνιστής της μάθησης του.

Παπαδοπούλου Μαρία

Μοντεσσοριανή παιδαγωγός (Α.Μ.Ι)

Η Μοντεσσοριανή προσέγγιση στις πρώτες εβδομάδες της ζωής.   -  Η « εξωτερική κύηση» .  Η συμβιωτική ζωή.

 

« Στην πραγματικότητα θα πρέπει να θεωρήσουμε πως η εμβρυική ζωή του παιδιού εκτείνεται και μετά από την γέννησή του. Η ζωή αυτή διακόπτεται από ενα σημαντικό γεγονός, την περιπέτεια της γέννησης, χάρη στην οποία το παιδί βρίσκεται ξαφνικά σε ένα νέο περιβάλλον»

Μαρία Μοντεσσόρι – «Εκπαίδευση για έναν καινούριο κόσμο»

 

Γιατί το έμβρυο εγκαταλείπει την μήτρα προτού να είναι εντελώς έτοιμο για τον εξωτερικό κόσμο;

Η απάντηση βρίσκεται στο τεράστιο μέγεθος του εγκεφαλικού φλοιού. Μετά από εννέα μήνες το κεφάλι έχει το μέγεθος της λεκάνης της μητέρας του και γι ‘αυτό είναι ζωτικής σημασίας να γεννηθεί. Τότε ξεκινάει η δεύτερη κυοφορία. Αυτή την φορά η μητρική αγκαλιά αντικαθιστά την μήτρα και το στήθος της μητέρας αντικαθιστά τον πλακούντα και τον ομφάλιο λώρο.

Η μητέρα και το παιδί έχουν ανάγκη να μείνουν μαζί και να συνεχίσουν την συμβίωση καθώς μετά από εννέα μήνες εγκυμοσύνης το νεογέννητο δεν είναι ακόμα έτοιμο για μια αυτόνομη ζωή. Η συμβιωτική περίοδος είναι η περίοδος κατά την οποία το νεογέννητο πρέπει να μεταβεί από μια βιολογική σε μια ψυχολογική γέννα. Η πρώτη γέννα είναι βέβαια η στιγμή όπου το παιδί βγαίνει από την μήτρα και η δεύτερη αντιστοιχεί στη στιγμή όπου το παιδί επιτυγχάνει μια βασική ενοποίηση σώματος και νου και αποκτά βασική γνώση του νέου περιβάλλοντός.

Κατά την εξωτερική κύηση ο εγκέφαλος αρχίζει να απορροφά πληροφορίες από το εξωτερικό περιβάλλον με πιο άμεσο τρόπο και συνεχίζει την εκπαίδευση του λαμβάνοντας περισσότερα ερεθίσματα. Κατά την διάρκειά αυτής της περιόδου η μητέρα συνεχίζει να βοηθά το παιδί γνωρίζοντας του τον καινούριο κόσμο και βοηθώντας τον να αποκτήσει τις ιδιαίτερες ικανότητες που διαθέτουν όλα τα ανθρώπινα όντα. Η μητέρα θέτει τον εαυτό της στην « υπηρεσία της ζωής» δηλαδή την προστατεύει και προσφέρει ένα περιβάλλον προσαρμοσμένο στην ανάπτυξη του παιδιού. Όπως δίδαξε η Μαρία Μοντεσσόρι , μια εκπαίδευση που ξεκινάει από την στιγμή της γέννησης αποτελεί ένα απαραίτητο « βοήθημα ζωής»

Το παιδί θα χρειαστεί τώρα και για μια εκτεταμένη περίοδο , έναν ενήλικα που θα του παρέχει τροφή, να το προστατεύει από τους εξωτερικούς παράγοντες, να φροντίζει την σωματική υγιεινή του και να το μετακινεί μέσα στο χώρο για όσο αδυνατεί να κάνει μόνο του. Το νεογέννητο ζητάει βοήθεια κλαίγοντας και οι ανάγκες του ικανοποιούνται μέσω της ανταπόκρισης του εξωτερικού περιβάλλοντός του στο κλάμα του. Γι αυτό το κλάμα του μωρού έχει ιδιαίτερη απήχηση στον εγκέφαλο των γονέων και συνήθως διεγείρει την επιθυμία τους να κάνουν ότι είναι δυνατόν για να το ικανοποιήσουν. Ειδική ευαισθησία έχει σε αυτό η μητέρα και ανταποκρίνεται πηγαίνοντας συνέχεια στο παιδί για να το ηρεμήσει. Αυτή η ανάγκη να βοηθήσει το παιδί την ωθεί να προσφέρει ανθρώπινη επαφή και αλληλεπίδραση αμέσως μετά την γέννα, δηλαδή κατά την διάρκεια της «ευαίσθητης περιόδου μητρότητας» όπου αναπτύσσεται μια ιδιαίτερη ευαισθησία προς το νεογέννητο.

Έρευνες έχουν δείξει ότι το εύρος και η ποιότητα της φροντίδα που προσφέρει η μητέρα σχετίζονται άμεσα με την ποσότητα του χρόνου που περνάνε μαζί τις πρώτες ημέρες μετά την γέννα. Τα αισθήματα της μητέρας απέναντι στο παιδί και η ανταπόκρισή της στις ανάγκες του είναι απόρροια της γνώσης που απέκτησαν και οι δύο τους κατά την διάρκεια της ευαίσθητης περιόδου μητρότητας.

 

Στην συμβιωτική ζωή τρία είναι τα σημεία επαφής που έχουν ιδιαίτερη σημαία για την σχέση μητέρας και παιδιού:

 

Το κράτημα. Η επαφή του σώματος πληροφορεί το παιδί για την αποδοχή και την συμπεριφορά της μητέρας. Καθησυχάζει και διευκολύνει το παιδί να προσαρμοστεί στο καινούριο περιβάλλον του

 

Το άγγιγμα, δηλαδή ο τρόπο που χρησιμοποιούμε τα χέρια μας όταν φροντίζουμε το παιδί, όταν το ντύνουμε, το αλλάζουμε ή το κάνουμε μπάνιο. Το άγγιγμα προυποθέτει την θετική συναισθηματική ανάμειξη της μητέρας ,μέσα από αυτό το θετικό αίσθημα το παιδί γνωρίζει τον εαυτό του και τον κόσμο που το περιβάλλει.

 

Το τάισμα ο τρόπος που προσφέρεται το γάλα είναι σημαντικός. Ο μητρικός θηλασμός είναι τροφή για βιολογική ευημερία και για ανθρώπινη σχέση. Το παιδί προσκολλάται στο στήθος και μέσα από αυτό συνδέεται με την μητέρα αποκτάται μια ψυχοσωματική ένωση που προσφέρει χαρά και χαλάρωση . Το γεύμα γίνεται ευκαιρία για να χαρεί ο ένας τον άλλον όταν προσφέρουμε στο παιδί  την ελευθερία να προσκολλάται οικειοθελώς στο στήθος, να θηλάζει αβίαστα και να αποσύρεται μόνο όταν έχει ικανοποιηθεί.

 

Εάν όλες αυτές εμπειρίες μέχρι τις 6-8 εβδομάδες είναι θετικές τότε έχουμε ενα παιδί που έχει γίνει η απαραίτητη ενοποίηση σώματος και νου. Στο τέλος της συμβιωτικής περιόδου το παιδί έχει γνωρίσει το νέο του περιβάλλον, έχει αποκτήσει μια θετική εικόνα και μια βασική εμπιστοσύνη προς τον κόσμο που θα ζήσει επειδή οι ανάγκες του ικανοποιούνται. Η εμπιστοσύνη δημιουργεί αισιόδοξα άτομα , που αντιλαμβάνονται τον κόσμο ως όμορφο και καλό που θα τους προσφέρει βοήθεια σε όσες δυσκολίες κι αν φέρει η ζωή .

 

Η Μαρία Μοντεσσόρι είχε καταλάβει πλήρως την ανάγκη να προετοιμαστούν οι ενήλικες που φροντίζουν το βρέφος , να το γνωρίσουν καλύτερα για να μπορέσουν να ανταποκριθούν πλήρως στις σωματικές και ψυχικές του ανάγκες και οραματίστηκε τον ρόλο των παιδαγωγών βρεφικής ηλικίας ως ένα μέσω βελτίωσης της σωματικής και πνευματικής υγείας της ανθρωπότητας , την στιγμή ακριβώς που ξεκινάει η ζωή . Είμαστε περήφανοι που είμαστε συνεχιστές αυτής της μεγάλης της κληρονομιάς!

Η Μοντεσσοριανή προσέγγιση κατά την εγκυμοσύνη.

 

 

Οι επιστήμονες στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν καλύτερα τα ανθρώπινα όντα ανατρέχουν διαρκώς στα προγενέστερα στάδια της ζωής . Η σύλληψη και η εγκυμοσύνη αποτελούν το πρώτο κεφάλαιο της προσωπικής μας ιστορίας. Ένα κεφάλαιο που διαρκεί 280 ημέρες μέσα στην μήτρα, ένα περιβάλλον εντελώς διαφορετικό από αυτό που βιώνουμε μετά τη γέννηση.

 

Η αντίληψη ότι η μήτρα είναι ένα μέρος που δεν υπάρχουν αισθήσεις έχει παντελώς απορριφθεί. Το προγεννητικό παιδί είναι ένα ζωντανό ον και οι πρόσφατες έρευνές στα έμβρυα υποστηρίζουν πως όλες οι αισθήσεις τους ήδη χρησιμοποιούνται κατά την κύηση.

 

Το δέρμα, είναι το πρώτο αισθητήριο όργανο . Η απτή διέγερσή ολοκληρώνεται μετά τις 8 εβδομάδες της εγκυμοσύνης και παραμένει σε όλη την διάρκεια της ζωής μας . Η όσφρηση και η γεύση λειτουργούν από τον δεύτερο και τρίτο μήνα της κύησης . Ουσίες από την μητρική τροφή περνούν στο αμνιακό υγρό και μπορούν να γίνουν οσφρητικές μνήμες για το παιδί και να διευκολύνουν την αποδοχή των τροφών αυτών κατά την διάρκεια του απογαλακτισμού. Το παιδί επίσης ακούει τους καρδιακούς παλμούς και την αναπνοή της μητέρας . Τα έμβρυα ψάχνουν την πηγή φωτός ,γιατί από τον τέταρτο μήνα κύησής η όραση είναι έτοιμη . Η μήτρα εξάλλου δεν είναι ένα σκοτεινό μέρος , αντιθέτως επηρεάζεται από το κλίμα και το φως της εποχής .

Το έμβρυο βιώνει ένα αισθητηριακό πλούτο που το βοηθά να κατασκευάσει ένα σωματικό χάρτη της ύπαρξής του, μέσα από αυτόν ορίζει το περίγραμμα του σώματός του μέσα στον τρισδιάστατο χώρο. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τον πλούτο και την πολυπλοκότητα της εμβρυικής ζωής. Αυτές οι αισθητηριακές εμπειρίες γίνονται τα πρώτα σημεία αναφοράς στην ζωή έξω από την μήτρα. Αυτές οι μνήμες διευκολύνουν την μετάβαση του παιδιού και μας δίνουν την δυνατότητα να το βοηθήσουμε να προσαρμοστεί καλύτερα παρόλο που το περιβάλλον αλλάζει και να του προσφέρουμε την ασφάλεια παρά τις ραγδαίες αλλαγές που φέρει η γέννα.

Μέσα από την γνώση μπορούμε να προετοιμαστούμε τους εαυτούς μας για την σημαντική στιγμή της γέννησης και την αρχή της ζωής στον έξω κόσμο και έτσι να γίνει η εκπαίδευση ένα «βοήθημα ζωής» από την πρώτη στιγμή της ύπαρξης.

 

«Η θεμελιώδης αρχή για τον εκπαιδευτικό είναι να μην αποτελέσει εμπόδιο στην ανάπτυξη του παιδιού.»

Maria Montessori The child in the family

Ξέρετε γιατί τα παιδιά είναι ευτυχισμένα στα Πρωτοβαδίσματα;



Από την πρώτη κιόλας στιγμή που θα πατήσεις το πόδι σου στο περιβάλλον του σχολείου μας θα καταλάβεις ότι αυτός ο χώρος ανήκει αποκλειστικά στο παιδί.

Όλα γίνονται αποκλειστικά από τα παιδιά,  με την καθοδήγηση του ενήλικα.

Εδώ είναι ένα σπίτι, ένα σπίτι για τα παιδιά!

Το πρώτο σχολείο της η Μαρία Μοντεσσόρι το 1907 στην Ρώμη το ονόμασε "το σπίτι των παιδιών", με έπιπλα και παιδαγωγικά υλικά  φτιαγμένα στο ύψος και στις διαστάσεις των παιδιών, ακολουθώντας τις ψυχολογικές και αναπτυξιακές ανάγκες της κάθε ηλικιακής ομάδας.
Αυτή μέθοδος παραμένει έως σήμερα επαναστατική, καθώς η αναγκαιότητά της επιβεβαιώνεται από όλες τις σύγχρονες ανακαλύψεις της νευροεπιστήμης και της μελέτης του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Εμείς στα Πρωτοβαδίσματα , έχουμε ειδικευτεί και ακολουθούμε τις αυθεντικές αρχές της μεθόδου παρέχοντας  στα παιδιά ευκαιρίες πραγματικής ζωής. Στηρίζουμε τον μελλοντικό ενήλικα  να δομήσει  τον εαυτό του μέσα από την ατομική του εργασία, ακολουθώντας τα ενδιαφέροντα , τις ανάγκες και τα παράθυρα ευκαιρίας που μας προσφέρει η φύση του παιδιού.

Και πως το καταφέρνουμε;

Στηρίζοντας  την ανάπτυξη το παιδιού με κάθε μέσω και τρόπο.

Τα παιδιά διαχειρίζονται  αισθητηριακά και βιωματικά την μάθηση μέσα και έξω από το σχολείο.  Εξασκούν την σκέψη τους μέσα από αληθινές εμπειρίες.

Η όλη διαδικασία καθοδηγείται από τον ενήλικα αλλά οδηγείται αποκλειστικά από το παιδί, από  τον σχεδιασμό, την έρευνα , την ατομική ή την ομαδική δουλειά  . Οι κοινωνικές δεξιότητες στηρίζονται από τις μεικτές ηλικίες ενώ η αυτενέργεια και η αυτοπεποίθηση υποστηρίζεται με κάθε δράση. Οι ανοιχτές μας τάξεις δεν περιορίζουν την μάθηση μέσα στους τοίχους , η δράση και η μάθηση επεκτείνεται  και στο εξωτερικό περιβάλλον.
Οι αυλές και οι κήποι μας υποστηρίζουν το αναπτυξιακό παιχνίδι ακολουθώντας την ανάγκη των παίδων για  κίνηση, ισορροπία, εξερεύνηση,  σωματική άσκηση, αισθητηριακό βιωματικό παιχνίδι αλλά και ευκαιρίες μάθησης.
Στο περιβόλι μας συνεχίζεται η εκπαιδευτική διαδικασία. Μεγαλώνουμε τα δικά μας λαχανικά και αρωματικά φυτά εκθέτοντας τα παιδιά ταυτόχρονα στις επιστήμες της βοτανολογίας, της φυτολογίας , της ζωολογίας , της μετεωρολογίας και στην επιστημονική παρατήρηση.

Έχουμε ένα ισχυρό ενδιαφέρον για την οικολογία , την  προστασία του περιβάλλοντός και τις περιορισμένες πηγές του. Για να δείξουμε την αγάπη μας στο πλανήτη  τα παιδιά από νωρίς παιδιά μαθαίνουν πως να ανακυκλώνουν, να κομποστοποιούν, να επαναχρησιμοποιούν υλικά  και ενθαρρύνονται να  επιλέγουν ένα “πράσινο” βιώσιμο  τρόπο ζωής.

Η ιδέα του “Ευ ζην” υποστηρίζεται και ενισχύεται από εργαστήρια γυμναστικής με ειδικούς επαγγελματίες . Το σώμα χρειάζεται την ίδια φροντίδα με τον νου και την ψυχή μας.
Δίνουμε έμφασή στην υγιεινή διατροφή πλούσια σε λαχανικά και φυσικές τροφές χωρίς ζάχαρη και επεξεργασία.

Παρέχοντας ένα περιβάλλον αποδοχής της μοναδικότητας του καθενός, στο σχολείο μας ο σεβασμός και η αποδοχή παίρνει πολλές  διαφορετικές μορφές. Οι τάξεις μας αγκαλιάζουν παιδιά από διαφορετικά περιβάλλοντα, χώρες, πολιτισμούς, θρησκείες και πεποιθήσεις. Αποδεχόμαστε και αγκαλιάζουμε κάθε ατομική , ιατρική ή ψυχική  ιδιαιτερότητα . Πιστεύουμε ακράδαντα ότι ο κάθε ένας από εμάς είναι μοναδικός και φέρει την ευθήνη του αυθεντικού εαυτού του.

Τα περιβάλλοντα μας διαπνέονται από  ελευθερία ώστε το παιδί να  ανακαλύψει τον εαυτό του και το εσωτερικό του δυναμικό.

Όλες οι ανάγκες του παιδιού σωματικές, διανοητικές και ψυχικές καλύπτονται μέσα στα προετοιμασμένα μας περιβάλλοντα και έτσι στηρίζουμε τον εσωτερικό δάσκαλο του καθενός.

Τα πρώτα βήματα στα κοινωνικά μας περιβάλλοντα, έξω από την οικογένεια, γίνονται σταδιακά και αρμονικά με την βοήθεια και την στήριξη της οικογένειας , την εμπειρία και την στήριξη των παιδαγωγών . Σταδιακές προσαρμογές με την παρουσία των γονέων παρέχουν χώρο και χρόνο να δημιουργηθεί η ασφαλής προσκόλληση και ο συναισθηματικός δεσμός με το νέο περιβάλλον.


Οι αρχές μας είναι ορατές σε κάθε γωνιά του σχολείου μας!

Τα παιδιά μας ωφελούνται από την εμπιστοσύνη , την ελεύθερη επιλογή, την φροντίδα του εαυτού τους και του περιβάλλοντός του. Αποδέχονται τις διαφορές και την προσωπικότητα του καθενός και όλοι μαζί φτιάχνουμε μια αρμονική και συναισθηματικά ασφαλή μικρή κοινωνία .


Ελάτε στην παρέα μας στα Πρωτοβαδίσματα

Υποστηρίξτε την ανάπτυξη του παιδιού, τον μελλοντικό ενήλικα!

Περι ανεξαρτησίας...

Η τάση για ανεξαρτησία είναι ένα πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου και του παιδιού.

Η ζωή μας όλη είναι ένα κύκλος από εξαρτήσεις και ανεξαρτησίες. Το παιδί μπαίνει σε ένα περιβάλλον εξαρτώμενο και βγαίνει από αυτό - ή θα έπρεπε να βγαίνει ανεξάρτητο.

Ο άνθρωπος κατακτά την ανεξαρτησία με αδιάκοπη προσπάθεια , η ανεξαρτησία δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά μια συνεχής κατάσταση. Ζωή σημαίνει δράση και μόνο μέσα από την δική του ανεξάρτητη δράση ο άνθρωπος προοδεύει, και τελειοποιείται.

Η πρώτη ανεξαρτησία είναι η γέννα. Ο τοκετός είναι η πρώτη πράξη ανεξαρτησίας του παιδιού. Όταν το τέλειο περιβάλλον της μήτρας έχει προσφέρει στο παιδί όσα χρειάζεται γίνεται πλέον περιοριστικό , στενό και ασφυκτικό Επομένως το παιδί απελευθερώνεται από το περιβάλλον αυτό με τον τοκετό κι έρχεται σε ένα καινούριο περιβάλλον για το επόμενο στάδιο εξέλιξής του. Η σημασία του περιβάλλοντός λοιπόν είναι αποφασιστική κι όταν λέμε περιβάλλον εννοούμε το ανθρώπινο και το φυσικό περιβάλλον.

Η φύση προσφέρει στο έμβρυο όλα όσα χρειάζεται για να απελευθερωθεί και να περάσει στο επόμενο στάδιο , στο στάδιο της συμβίωσης με την μητέρα και την οικογένεια. Από εκεί το παιδί προχωρά σε όλο και ευρύτερα περιβάλλοντα πρώτα στον παιδικό σταθμό- στο σχολείο μετά σε μεγαλύτερες κοινωνικές ομάδες και τέλος στην ανθρώπινη κοινωνία. Όταν λέμε ότι πρέπει να αντλήσει από το περιβάλλον του και να απελευθερωθεί από αυτό στην ουσία μιλάμε για την βοήθεια που πρέπει να δώσουμε στο παιδί ώστε να ανεξαρτητοποιηθεί.

Όταν έρχεται ένα παιδί στο σχολείο μας το πρώτο πράγμα που κάνουμε οι παιδαγωγοί είναι να παρατηρήσουμε τον βαθμό ανεξαρτησίας του σε δύο τομείς στην γλώσσα και στην κίνηση.

Είναι οι δύο πυλώνες που βασίζεται η ανεξαρτησία. Παρατηρούμε και σημειώνουμε κατά πόσο μπορεί το παιδί να μιλήσει για τον εαυτό του και να εκφράσει τον εαυτό του, τις σκέψεις και τα συναισθήματα του να ζητήσει αυτό που θέλει χρησιμοποιώντας τον λόγο

ΤΟ δεύτερο που σημειώνουμε είναι πόσο ανεξάρτητο είναι το παιδί στην κίνηση του. κατά πόσο μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί , μπορεί να ντυθεί, να φάει, να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα μόνο του, μπορεί να κουβαλήσει την τσάντα του , να κρεμάσει το μπουφάν του να βάλει και να βγάλει τα παπούτσια του ;

Πόσα παιδιά τριών ετών βλέπουμε να τα ταΐζει ακόμα η μητέρα τους; Πόσα πεντάχρονα τα ντύνουν; όμως αυτά τα τριών και πέντε ετών παιδιά είναι ικανά να κάνουν πολλά πράγματα μόνα τους.

Ρωτάμε τα παιδιά εάν πεινάνε ή αν κρυώνουν και δεν ξέρουν να μας απαντήσουν.

Ποιος ξερει; αναρωτιέται η δασκάλα και η αφοπλιστική απάντηση ενός 4 χρόνου ήταν : “η μάμα μου” .

Κρυώνεις, βάλε την ζακέτα σου- αντικαθιστώ την σκέψη του παιδιού

Κάνει κρύο , έλα να σου βάλω την ζακέτα σου- αντικαθιστούμε και την σκέψη και την δράση

Πόσο αξιοπρεπέστερο αισθάνεται ένα παιδί όταν μπορεί να κάνει πράγματα για τον εαυτό του;

Φαίνεται πως εμείς οι ενήλικες φοβόμαστε να αναπτύξουμε στο παιδί το αίσθημα της ανεξαρτησίας. Βλέπουμε την ανεξαρτησία ως απειλή κατά του κύρους και της εξουσίας μας. Η ανεξαρτησία όμως συνοδεύεται από τόσα αλλά ….. και τα βλέπουμε αυτό καθαρά σε παιδιά που τους επιτράπηκε να εκδηλώσουν την ανάγκη τους για ανεξαρτησία Τα παιδιά αυτά είναι βέβαια, έχουν αυτοπεποίθηση και αξιοπρέπεια. Η Μοντεσσόρι κάποτε είπε σε μια φίλη της , ότι θα πρέπει όλοι να ξεκινάμε την ημέρα μας στρώνοντας το κρεβάτι μας!

Συχνά πιστεύουμε ότι είμαστε ανεξάρτητοι επειδή κανείς δεν μας διατάζει κι επειδή εμείς διατάζουμε τους άλλους. Αλλά ο άρχοντας που χρειάζεται να φωνάξει τον υπηρέτη του για να τον βοηθήσει είναι στην πραγματικότητα κατώτερός από τον υπηρέτη γιατί εξαρτάται από αυτόν. Ο παραλυτικός που δεν μπορεί να βγάλει τις μπότες του εξαιτίας της κατάστασης τους και ο πρίγκιπας του δεν τολμά να τις βγάλει μόνος του εξαιτίας την κοινωνικής του θέσης στην πραγματικότητα βρίσκονται στην ίδια μοίρα

Για να μην δημιουργούμε ενήλικες με τις ευαισθησίες τετράχρονων, ενήλικες με όνειρα οχτάχρονων, ενήλικες΄ που θέλουν να αποφύγουν τις ευθύνες τους και να παλινδρομούν στο πρωταρχικό , προστατευτικό περιβάλλον της μήτρας πρέπει να υπηρετούμε τις ανάγκες του παιδιού ώστε να διέρχεται από κάθε εξελικτικό στάδιο ικανοποιημένο και με αισθήματα πληρότητας.

Η ανεξαρτησία επιβάλλει την προετοιμασία ενός περιβάλλοντός όπου το παιδί θα αναπτυχθεί σωματικό, συναισθηματικά και ψυχολογικά και αυτό πρέπει να γίνει με φροντίδα και πάνω από όλα αγάπη και αυτό είναι που κάνουμε κι εμείς στο σχολείο.

Και γι αυτό τον λόγο γίναμε Μοντεσσοριανό σχολείο για να προσφέρουμε περιβάλλον, ευκαιρίες χρόνο και χώρο, τα κατάλληλα μέσα και εργαλεία στο παιδί να δράσει, να σκεφτεί , να αποφασίσει και να κινηθεί για τον εαυτό του και στους γονείς την ανάλογη στήριξη να μην φοβούνται την ανεξαρτησία αντιθέτως να την υποστηρίζουν και να την βοηθούν.

 

 Αγαπημένοι μας γονείς

Σας ενημερώνουμε  ότι οι νέες εγγραφές για το σχολικό έτος 2020-2021, γιά τους νέους γονείς/μαθητές που  ενδιαφέρεστε μπορείτε από 5 Μαΐου και εξής να απευθύνεστε στο email του σχολείου μας Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. ή στo τηλέφωνα του σχολείου μας 6938428282 και 210-5143020 καθημερινά.

Ευχαριστούμε όλους για  την ανταπόκριση  και  το ενδιαφέρον σας για το σχολείο μας που εκδηλώνετε καθημερινά και θα τα πούμε σύντομα από κοντά!!!!!

Μέθοδος μοντεσσορι - coaching παιδαγωγικής

ή


a preschool educational coaching programme



Σήμερα όλο και περισσότερο συναντάμε τον όρο coaching: Personal, Executive, Business, diet, fitness κλπ .Τι είναι το coaching;
Είναι μια μέθοδος προσωπικής ανάπτυξης και ανέλιξης, που βοηθάει στην δραστηριοποίηση των ανθρώπων να αναπτύξουν ταλέντα, δεξιότητες και υψηλά κίνητρα,  εγκαθιδρύοντας εκείνες τις συναισθηματικές , γνωσιακές και συμπεριφορικές αλλαγές που θα επιτρέψουν την καλλιέργεια δεξιοτήτων, την στοχοθεσία, την βελτίωση της αποτελεσματικότητας, της απόδοσης, της αυτόνομης μάθησης και της προσωπικής ανάπτυξης.

To coaching στοχεύει  στη βελτίωση των επιδόσεων, την ευεξία και την επίτευξη των στόχων μέσα από τις μεθόδους και τις αρχές της Θετικής Ψυχολογίας, της Μάθησης, της Ανθρωπιστικής Ψυχολογίας.
Είναι μια  διαδικασία κατά την οποία αναπτύσσεται μια  σχέση εμπιστοσύνης και ακεραιότητας μεταξύ του coach και του coachee, ο τελευταίος  υποστηρίζεται  για  να αξιολογήσει τη ζωή του , να καταλάβει τις πεποιθήσεις και τις συμπεριφορές του, ώστε να αξιοποιήσει το πλήρες δυναμικό του, προκειμένου να έχει καλύτερη ποιότητα ζωής, σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο.
Το coaching  δεν δίνει συμβουλές και παρωχημένες οδηγίες, δεν εκπαιδεύει με την παραδοσιακή έννοια της εκπαίδευσης, αλλά βοηθά τον coachee να αντιληφθεί ο ίδιος τις δυνατότητες του  και τα εμπόδια που πιστεύει ότι έχει σε μία δεδομένη στιγμή. Δεν χωράει αυθεντίες, δεν δίνει εγχειρίδια μήτε συνταγές. Εκπαιδεύει το μυαλό για να κάνει επιλογές, να παίρνει ρίσκα και να σκέφτεται συνειδητά.
Καθώς λοιπόν ενημερώνομαι για το σύγχρονο “coaching”, συνειδητοποιώ ότι αυτό που διακρίνει τον μοντεσσοριανό παιδαγωγό από τον παραδοσιακό δάσκαλό , βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την λέξη… coach-στα ελληνικά καθοδηγώ.
 O μοντεσσοριανός παιδαγωγός δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας σύγχρονος “coach”, στηρίζοντας τους μαθητές να γίνουν αυτόνομοι και ενεργοί , συνειδητοί και ικανοί, να παίρνουν αποφάσεις, ρίσκα και την ευθηνή των πράξεών τους, ακριβώς όπως κάνει κάθε coach.
Ο Μοντεσσοριανός παιδαγωγός  γνωρίζει πως να δημιουργεί ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον, ασφαλές και πλούσιο και μέσα σε αυτό να προσφέρει την ελευθερία δράσης και  επιλογής. Ο μαθητής από παθητικός μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον δραστηριοποιείται, γίνετε ενεργός και αναπτύσσει ταλέντα και ατομικές δεξιότητες.
Η μαθησιακή διαδικασία σε μια μοντεσσοριανή τάξη ξεκινάει από το προσωπικό κίνητρό, από το ατομικό ενδιαφέρον που  δάσκαλος coacher αντιλαμβάνεται και ενισχύει  μέσα από την επιστημονική μέθοδο της παρατήρησης.
 Ο μοντεσσοριανός δάσκαλος  όπως και κάθε είδους σύγχρονος  “coach”  βοηθάει τον μαθητή να καλλιεργήσει  γνωστικές , συμπεριφορικές και  συναισθηματικές δεξιότητες και να αναπτυχθεί ολιστικά. Σώμα, νους και ψυχή αντιμετωπίζονται σαν  ένα και ο μοντεσσοριανός coach αναγνωρίζοντας  την αλληλεπίδραση τους φροντίζει ώστε ο μαθητής να κατανοήσει αυτή την ενότητα, να αποκτήσει συναισθηματικό αυτοέλεγχο , να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του και να κάνει σύμφωνα με τα παραπάνω  τις προσωπικές επιλογές του.
ο μοντεσσοριανός δάσκαλος απελευθερώνει τον μαθητή από την βαρετή παραδοσιακή  διδασκαλία . Δρώντας ως καθοδηγητής - “ coach” προσφέρει την ευκαιρία στον μαθητή να ανακαλύψει και να χτίσει την γνώση μόνος του, να συνειδητοποιήσει την προσωπική μαθησιακή διαδικασία  και  να γίνει δάσκαλος του εαυτού του. Δεν δίνει σημασία στο λάθος και στο αποτέλεσμα αλλά στην δουλειά και την διαδικασία, μήτε ενεργεί με τιμωρίες και αντάμειβες: η ανταμοιβή του μαθητή είναι η ίδια του η δουλειά και αυτή η διαδικασία της μάθησης.
ο μοντεσοριανός δάσκαλος- καθοδηγεί ρίχνοντας σπόρους, δεν προσφέρει εγχειρίδια και έτοιμες λύσεις, δεν είναι η αυθεντία, δρα υποστηρικτικά. Δεν υπάρχουν συνταγές για τον τρόπο που επιτελείται η εκπαίδευση, αφού υπάρχουν διαφορετικοί μαθητές, με διαφορετικές προσωπικότητες, διαφορετικές εμπειρίες και διαφορετικό τρόπο σκέψης.
To coaching απαιτεί γνώσεις ψυχολογίας , γι’ αυτό ο μοντεσσοριανός παιδαγωγός έχει αποκτήσει βαθιά γνώση της ψυχολογίας του παιδιού. Ο μοντεσσοριανός δάσκαλος είναι επίσης και επιστήμονας που  έχει εξασκηθεί στην επιστημονική παρατήρηση και καταγραφή , αυτό όμως που ανάγει τον μοντεσσοριανό δάσκαλο σε  coach είναι η προσωπική πνευματική του καλλιέργεια και η ενσάρκωση πνευματικών αξιών στην παιδαγωγική διαδικασία.
Με όλες τις παραπάνω τεχνικές και εφόδια, ο μοντεσσοριανός δάσκαλος θα λέγαμε ότι αποτελεί  εναν σύγχρονο coach και η Μοντεσσοριανή παιδαγωγική άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το σύγχρονο preschool education coaching.


Με μεγάλη χαρά, σας προσκαλούμε στην παρουσίαση μοντεσσοριανού υλικού και υλικού κατασκευασμένου ειδικά για τη χώρα μας.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 8 Μαρτίου και θα φιλοξενηθεί στον παιδικό σταθμό- Νηπιαγωγείο Πρωτοβαδίσματα
Προσέλευση : από τις 10:30 έως τις 18:00.




Λίγα λόγια για την εκδήλωση: Μια προσπάθεια τριών μοντεσσοριανών παιδαγωγών, της Κων/νας Λυγίζου, της Κυριακής Μπερκέτης και της Μαρίας Παπαδοπούλου, να σχεδιάσουν και να βρουν εναν αξιοπιστο κατασκευαστή μοντεσσοριανού παιδαγωγικού υλικού για την ελληνική γλώσσα και γεωγραφία, είχε σαν έναυσμα μια σειρά προβληματισμών και πολλών συζητήσεων.
Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στις 8 Μαρτίου και γίνεται για δεύτερη φορά στην Ελλάδα μετά την μεγάλη επιτυχία της περσινής διοργάνωσης στον παιδικό σταθμό montessori way of life.

Στην εκδήλωση θα συμμετάσχουν κατασκευαστές μοντεσσοριανού υλικού καθώς και εκπαιδευμένοι μοντεσσοριανοί παιδαγωγοί, με υλικό που έχουν κατασκευάσει μόνοι τους.
Πιο συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα δείτε υλικό από τις ενότητες των αισθήσεων, της γλώσσας, της καθημερινής ζωής και του πολιτισμού, καθώς και υλικό και έπιπλα για την ηλικία από την γέννηση και έως τα 3 έτη ενός παιδιού.

Κατά τη διάρκεια της έκθεσης θα έχετε τη δυνατότητα να γνωρίσετε και να προμηθευτείτε :

Αυθεντικό μοντεσσοριανό εκπαιδευτικό υλικό για παιδιά 0-12 ετών απο εγκεκρικμένους κατασκευαστες .

Επιπλά για οικιακή ή πεαγγελματική χρήση σύμφωνα με την Μοντεσσοριανή παιδαγωγική και φιλοσοφία 0-3 ετών.

Βιβλία σύμφωνα με την Μοντεσοριανή παιδαγωγική και φιλοσοφία

Είδη τέχνης και χειροτεχνίας καταλληλα για βρέφη και μοντεσσοριανά περιβάλλοντα.

Υλικό κατασκευασμένο απο εκπαιδευμενους μοντεσσοριανούς παιδαγωγούς στην ελληνική γλώσσα.

Θα εχετε την δυνατότητα να γνωρίσετε πρωσοπικά τους κατασκευαστές των υλικών , στους οποίους μπορείτε να αγορασετε ή να παραγγείλετε ότι σας ενδιαφέρει.

Για οποιαδήποτε πληροφορία μπορείτε να επικοινωνήσετε στο email : Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. και στο τηλ 6938.42.82.82

Ένα κεντρικό  κομμάτι της παιδαγωγικής δουλειάς μας με τα παιδιά είναι αφενός  γνώση που έχουμε γύρω από το Παιδί  και την παιδική ηλικία άλλα και η Παρατήρηση, ορίζοντας την   Παρατήρηση σαν το πιο σημαντικό επιστημονικό εργαλείο μιας επιστημονικής  μεθόδου.
Στο σχολείο μας, στα Πρωτοβαδίσματα, εμείς  οι δασκάλες γνωρίζουμε πως να κοιτάμε με ακρίβεια , πως δηλαδή να  παρατηρούμε το παιδί , ώστε να αποκτήσουμε μια βαθιά κατανόηση του προσωπικού ρυθμού  ανάπτυξης  ,που δεν στηρίζεται στις προσδοκίες του ενήλικα άλλα στην αληθινή  παιδική φύση.
Παρατηρούμε για να διακρίνουμε τα πραγματικά ενδιαφέροντα του παιδιού , εξασκούμαστε στην επιστημονική μέθοδο της παρατήρησης για να μπορούμε να βλέπουμε τις μικρές λεπτομέρειες,  που θα μας οδηγήσουν στην ουσία και δεν θα μείνουμε στην επιφάνεια, άλλα θα εμβαθύνουμε σε αυτά που έχουν πραγματική σημασία στην ανάπτυξη, με βαθιά συνείδηση και ευαισθητοποίηση για το Παιδί.  Με αυτό τον λεπτό τρόπο ανταποκρινόμαστε στις πραγματικές ανάγκες της ανάπτυξης τους και αυτό είναι που ξεχωρίζει την παιδαγωγική μας δουλειά και μας διακρίνει αισθητά από τους περισσότερους βρεφονηπιακούς σταθμούς. 

Μέσα σε αυτό το κλίμα , μας αποκαλύφθηκε μέσα από την παρατήρηση,   ότι η παιδική ηλικία 3-6 παρουσιάζει μια έμφυτη κλίση, μια ευαισθησία  για να σκαρφαλώνει και να αιωρείται. Άλλοτε να  αγωνίζεται να ανέβει , να ισορροπήσει, να φτάσει, να δυναμώσει και άλλοτε   για  να χαλαρώσει αιωρούμενο.

Οι κούνιες της παιδικής χαράς είναι ένα από τα αγαπημένα παιχνίδια αυτής της ηλικίας, όμως έχουν περιορισμούς ως προς την χρήση τους. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο με έναν συγκεκριμένο τρόπο, που περιορίζει την φαντασία, αλλά και την ανάγκη του παιδιού να ανακαλύψει και να κινήσει κάθε μυ του σώματός του, κάθε μέλος του, να χρησιμοποιήσει τις δικές του δυνάμεις και την φυσική του δύναμη, για να διασκεδάσει. 

Η αιώρηση στα πανιά- αντίθετα από μια κούνια-  ανταποκρίνεται ακριβέστατα στην παιδική φύση και ανάπτυξη. Αφήνοντας την ελευθερία στο παιδί να πειραματιστεί με το σώμα  του, με την φυσική του δύναμη, επιτρέποντας στο παιδί να χρησιμοποιήσει το πανί για να ενδυναμώσει, να γνωρίσει τα μελή του σώματός του, να τα κινήσει, να τα συντονίσει, άλλοτε καθήμενο, άλλοτε αιωρούμενο ή ξαπλωμένο.Με στόχο να εκτονωθεί , να γυμναστεί,  να χαλαρώσει ή να ηρεμήσει, ακούγοντας του προσωπικούς ρυθμούς του, τις ανάγκες του, σπρωγμένο πάντα  από ένα εσωτερικό κίνητρό .

 

Οι αιώρες που χρησιμοποιούνται στην Aerial Yoga γίνονται "ευκαιρίες" για τα παιδιά. Ζώντας σε έναν κόσμο που περιορίζει , οι αιώρες είναι μια ευκαιρία ελευθερίας για το παιδί ,   ευκαιρία να αφουγκραστεί τον εσωτερικό του κόσμο, το σώμα του και την ικανότητα κίνησης του και παράλληλα ευκαιρίες  ανάπτυξης, σωματικής και ψυχικής ακολουθώντας τους προσωπικούς φυσικούς νόμους και την δική του  φωνή. 

Μέσα σε αυτό το κλίμα τολμήσαμε να βάλουμε στο παιδαγωγικό μας περιβάλλον 3 αιώρες και παρέχουμε τη δυνατότητα στα παιδιά να τις χρησιμοποιούν τόσο ελεύθερα, όσο και συντονισμένα, εβδομαδιαία μέσα στα πλαίσιά της γνωριμίας με την γιόγκα και την αέριαλ γιόγκα. 

Η εκπαιδεύτρια της γιόγκα δείχνει και κατευθύνει σε στάσεις μέσα στο πανί , όμως στην διάρκεια του ελεύθερου παιχνιδιού και της ελεύθερης δραστηριότητας είναι που το παιδί μπορεί να χρησιμοποιήσει όσα έμαθε  και να πάει παραπέρα.

 

Παρατηρούμε ότι τα παιδιά  από μόνα τους παίρνουν στάσεις μέσα στο πανί που θα ζήλευαν άνθρωποι που χρόνια ασχολούνται με την γιόγκα. Ανακάλυψαν αυτό που οι ενήλικες - αποσυνδεδεμένοι με το σώμα τους- αναζητούν να ανακαλύψουν στα κέντρα γυμναστικής. 

Τί είναι τελικά το πανί και η αιώρηση;

 -Ένα παιχνίδι παιδικό, 

και τί είναι το Παιχνίδι;

Η ανακάλυψη του ποιος είμαι  εγώ και που μπορώ να φτάσω!

Καλές αιωρήσεις! 

Γιορτάζουμε 10 χρόνια Πρωτοβαδίσματα και είμαστε υπερήφανες!

Γιατί μέσα σε 10 χρόνια καταφέραμε:

Να κάνουμε τα Πρωτοβαδίσματα τον πρώτο ενσυναισθητικό σταθμό στο κέντρο της Αθήνας.

Αρθρογραφούν